ดูว่าเสิร์ฟและรับเสิร์ฟของคุณตกตรงไหน: แผ่นบันทึกง่าย ๆ สำหรับคู่ประเภทคู่
วิธีบันทึกว่าเสิร์ฟและรับเสิร์ฟแต่ละลูกไปตรงไหน โดยใช้ภาพร่างสนาม เพื่อให้คู่ของคุณเห็นรูปแบบและเลือกสิ่งที่จะฝึก
ทำไมต้องบันทึกเสิร์ฟและรับเสิร์ฟ
คู่มือ BWF บอกว่าในประเภทคู่ การเสิร์ฟและรับเสิร์ฟมีบทบาทมากในการตัดสินผลแมตช์ ความรู้สึกว่า "เสิร์ฟของฉันโอเค" ไม่เหมือนกับการเห็นว่ามันไปตรงไหน บันทึกที่เขียนไว้ช่วยให้เห็น
แผ่นบันทึก
วาดครึ่งสนามที่รับเสิร์ฟเป็นสี่เหลี่ยมพร้อมเส้นเสิร์ฟ วาดสี่ภาพต่อผู้เล่นหนึ่งคน: เสิร์ฟจากช่องซ้าย เสิร์ฟจากช่องขวา รับในช่องซ้าย และรับในช่องขวา เพิ่มกล่องหมายเหตุหนึ่งกล่อง นี่เป็นไปตามรูปแบบแบบฟอร์มสำหรับประเภทคู่ในคู่มือ BWF ระดับ 2 ซึ่งมีคอลัมน์สำหรับเสิร์ฟและรับเสิร์ฟ ช่องซ้ายและขวา ผู้เล่นคนที่ 1 และ 2 และที่สำหรับหมายเหตุ
วิธีใช้
- เพื่อนหรือเพื่อนร่วมทีมดูเกมหรือการซ้อม และแต้มจุดบนภาพร่างตรงที่คาดว่าลูกตกหลังเสิร์ฟหรือรับเสิร์ฟแต่ละครั้ง
- หลังเกม ดูจุดร่วมกับคู่ ถามว่า เสิร์ฟของฉันตกตรงไหนบ่อยที่สุด คู่ต่อสู้ตีกลับไปด้านไหน ลูกรับของฉันไปตรงไหน
- เลือกสองหรือสามข้อที่จะทำงานในการซ้อมครั้งต่อไป คู่มือแนะนำให้ทำคำแนะนำให้เรียบง่ายและเน้นสองหรือสามประเด็นสำคัญแทนที่จะหลายข้อ
สิ่งที่ควรสังเกต
- เสิร์ฟทุกลูกตกที่เดียวกันไหม ผู้รับที่เดาได้ว่าลูกจะตกตรงไหนทำงานง่ายขึ้น คู่มือแนะนำให้เปลี่ยนจุดเสิร์ฟ
- ลูกรับของคุณไปบริเวณเดียวกันไหม คู่ต่อสู้ที่เร็วจะรออยู่
- ลูกรับบุกง่ายกว่าจากช่องหนึ่งมากกว่าอีกช่องไหม
การบันทึกเร็วแบบอื่นที่คู่มือกล่าวถึง
การนับวินเนอร์และข้อผิดพลาดวัดได้และทำง่าย แต่ไม่แสดงลูกที่นำไปสู่สิ่งเหล่านั้น และคู่มือบอกว่าทำยากกว่าในประเภทคู่ อีกวิธีคือดูทั้งเกมแล้วเลือกสองหรือสามสิ่งสำคัญ ตัวย่อ (เช่น LS สำหรับเสิร์ฟสั้น FS สำหรับเสิร์ฟฟลิก) ช่วยให้จดสั้นลง
ข้อจำกัด
จุดเป็นการประมาณ และเพื่อนที่ดูอาจพลาดไปหนึ่งช่วงไม้หรือมากกว่า ใช้เพื่อหารูปแบบ ไม่ใช่เพื่อวัด ตัวอย่างน้อยพิสูจน์อะไรไม่ได้มาก บันทึกหลายเกมก่อนสรุป คู่มือไม่ได้ให้ตัวเลขว่าคะแนนดีหรือแย่ และเราก็ไม่ให้เช่นกัน
คำแนะนำทั่วไปสำหรับการฝึก: เล่นตามขีดจำกัดของตัวเอง และหยุดทันทีหากรู้สึกเจ็บ