คำศัพท์แบดมินตันที่ควรรู้ก่อนเริ่มเล่น
คำศัพท์แบดมินตันที่ใช้บ่อย 135 คำ แบ่งเป็นหมวด (อุปกรณ์ สนาม ลูกตี คะแนน การทำผิดกติกา ประเภทคู่ การฝึกซ้อม เจ้าหน้าที่ กติกา พาราแบดมินตัน การแข่งขัน เทคนิค รายละเอียดไม้และลูก คำที่ได้ยินในสนาม) พร้อมคำอธิบายสั้น ๆ
อ่านทีละหมวดได้ ไม่ต้องจำทั้งหน้าก่อนเริ่มเล่น
อุปกรณ์
- ไม้แบดมินตัน: อุปกรณ์ที่ถือเพื่อตีลูกขนไก่
- ลูกขนไก่: สิ่งที่ตีข้ามตาข่าย มีทั้งแบบขนธรรมชาติและแบบกระโปรงสังเคราะห์
- หน้าเอ็น: บริเวณเอ็นที่ขึงอยู่ภายในกรอบหัวไม้
- ตาข่าย: สิ่งที่กั้นระหว่างสองฝั่งของสนาม
- ด้ามจับ: ส่วนที่ใช้จับของไม้ และหมายถึงวิธีจับไม้ด้วย
- กรอบไม้: ส่วนหัวและโครงของไม้ที่ใช้ขึงเอ็น
- ก้านไม้: ส่วนที่ยาวของไม้ ระหว่างหัวไม้กับด้ามจับ
- ความตึงของเอ็น: ความตึงของเอ็นตอนขึงไม้ มักบอกเป็นปอนด์หรือกิโลกรัม
- ลูกแบดพลาสติก: ลูกขนไก่ที่ใช้กระโปรงพลาสติกแทนขนนก ทนกว่า และมักใช้ซ้อม
- ผ้าพันด้าม: ผ้าบาง ๆ ที่พันทับด้ามเพื่อให้จับถนัดและสบายมือ เปลี่ยนได้บ่อย
รู้จักพื้นที่ในสนาม
- สนาม: พื้นที่เล่นที่มีเส้นกำหนดขอบเขตและมีตาข่ายกั้นกลาง
- เส้นข้าง: เส้นขอบด้านข้าง ใช้เส้นด้านในสำหรับประเภทเดี่ยว และเส้นด้านนอกสำหรับประเภทคู่
- เขตส่งลูก: พื้นที่ที่กำหนดไว้สำหรับการส่งและรับลูกเสิร์ฟ ขอบเขตต่างกันตามประเภทเดี่ยวหรือคู่
- การเคลื่อนที่ในสนาม: ก้าวเท้าและการเคลื่อนที่เพื่อไปรับลูกและกลับสู่ท่าเตรียม
- เส้นหลัง: เส้นที่อยู่ท้ายสุดของแต่ละฝั่งสนาม ลูกที่ตกเลยเส้นนี้ถือว่าออก
- เส้นกลาง: เส้นที่แบ่งแต่ละฝั่งออกเป็นเขตส่งลูกขวาและซ้าย
- เส้นเสิร์ฟสั้น: เส้นที่อยู่ใกล้ตาข่ายที่สุด ห่างตาข่าย 1.98 เมตร ลูกเสิร์ฟต้องตกบนเส้นนี้หรือเลยเส้นนี้ไป
- เส้นเสิร์ฟยาว: เส้นขอบไกลสุดของเขตส่งลูก ประเภทเดี่ยวคือเส้นหลัง ประเภทคู่คือเส้นที่อยู่เยื้องเข้ามาเล็กน้อย
- พื้นที่ระหว่างเส้นข้าง: แถบแคบ ๆ ระหว่างเส้นข้างสองเส้นของแต่ละด้าน ใช้เล่นในประเภทคู่ แต่ไม่ใช้ในประเภทเดี่ยว
- หน้าสนาม: พื้นที่ใกล้ตาข่าย เป็นที่ตีลูกหยอดและลูกงัด
- หลังสนาม: พื้นที่ใกล้เส้นหลัง มักเป็นที่ตีลูกเคลียร์ ลูกหยอดและลูกตบ
เริ่มเล่นและติดตามการเล่น
- ประเภทเดี่ยว: แต่ละฝั่งมีผู้เล่นหนึ่งคน
- ประเภทคู่: แต่ละฝั่งมีผู้เล่นสองคน
- การเสิร์ฟ: การตีเริ่มการเล่นแต่ละแรลลี โดยส่งไปยังเขตรับเสิร์ฟฝั่งตรงข้ามในแนวทแยง
- ผู้รับลูกเสิร์ฟ: ผู้เล่นที่มีหน้าที่รับลูกเสิร์ฟนั้น
- แรลลี: ช่วงการเล่นตั้งแต่เสิร์ฟจนลูกไม่อยู่ในการเล่น แรลลีอาจจบหลังตีเพียงครั้งเดียว
รู้จักลูกตี
- ลูกเคลียร์: ลูกที่ตีจากท้ายสนามไปท้ายสนามคู่ต่อสู้ อาจตีให้สูง หรือให้พุ่งมากขึ้นและสูงน้อยลง
- ลูกงัด: ลูกที่ตีงัดจากพื้นที่หน้าสนามให้ลอยไปทางท้ายสนามคู่ต่อสู้
- ลูกหยอดจากท้ายสนาม: ลูกที่ตีจากท้ายสนามไปยังพื้นที่หน้าสนามคู่ต่อสู้
- ลูกหยอดหน้าตาข่าย: ลูกสั้นที่ตีจากใกล้ตาข่ายไปตกใกล้ตาข่ายอีกฝั่ง
- ลูกดาด: ลูกพุ่งเร็วที่มีวิถีค่อนข้างราบ ไม่ใช่ลูกที่ตีให้ลอยสูง
- ลูกตบ: ลูกโจมตีที่ตีให้พุ่งลงอย่างรวดเร็ว
- โฟร์แฮนด์: การตีด้านเดียวกับมือที่ถือไม้ โดยฝ่ามือหันไปข้างหน้า
- แบ็คแฮนด์: การตีด้านตรงข้ามกับมือที่ถือไม้ โดยหลังมือหันไปทางทิศที่จะส่งลูก
- ลูกตบครึ่งแรง: ลูกตบที่ใช้แรงน้อยลง ลูกจึงตกชัน และคุมทิศทางได้ง่ายกว่า
- ลูกผลัก: ลูกที่ผลักไปข้างหน้าเบา ๆ ในแนวเรียบ จากหน้าตาข่ายหรือกลางสนาม มักส่งไปช่องข้างหรือด้านหลังคู่ต่อสู้
- ลูกกดปิดแต้ม: ลูกที่กดลงเร็วจากเหนือตาข่ายเพื่อจบแต้ม
- ลูกทแยง: ลูกที่ตีเฉียงไปยังมุมตรงข้ามของอีกฝั่งสนาม
- ลูกบล็อก: การรับลูกแรงด้วยลูกเบา โดยตั้งไม้ให้มั่นแล้วปล่อยให้ลูกเด้งข้ามตาข่าย
- ลูกเหนือศีรษะ: ลูกที่ตีเหนือศีรษะ เช่น ลูกเคลียร์ ลูกหยอด และลูกตบ
- ลูกโฟร์แฮนด์เหนือศีรษะด้านแบ็คแฮนด์: ลูกเหนือศีรษะที่ตีด้วยโฟร์แฮนด์ในด้านแบ็คแฮนด์ เพื่อไม่ต้องตีแบ็คแฮนด์ที่อ่อนกว่า
คะแนนและกติกา
- แต้ม: คะแนนที่ฝ่ายหนึ่งได้เมื่อชนะแรลลี
- เกม: ช่วงการแข่งที่เล่นสะสมแต้มจนฝ่ายหนึ่งถึงเป้าหมายตามกติกาแบดมินตัน
- ผู้ตัดสิน: ผู้ควบคุมการแข่งขัน ใช้กติกาและประกาศคะแนน
- การทำผิดกติกา: การทำผิดกติกา เช่น เสิร์ฟไม่ถูกต้อง ซึ่งทำให้อีกฝ่ายได้แต้ม
- ระบบแรลลีพอยท์: ทุกแรลลีมีผู้ได้แต้ม คือฝ่ายที่ชนะแรลลีนั้น ไม่ว่าใครเป็นคนเสิร์ฟ
- แมตช์: การแข่งขันหนึ่งนัดระหว่างผู้เล่นหรือคู่สองฝ่าย ประกอบด้วยหลายเกม
- ช่วงพัก: การพักสั้น ๆ ระหว่างเกมและกลางเกม ตามเวลาที่กติกากำหนด
- เกมพอยท์: จังหวะที่ฝ่ายหนึ่งขาดอีกเพียงหนึ่งแต้มก็จะชนะเกม
- แมตช์พอยท์: จังหวะที่ฝ่ายหนึ่งขาดอีกเพียงหนึ่งแต้มก็จะชนะทั้งแมตช์
- ดิวซ์: สกอร์เสมอ 20-20 เล่นต่อจนฝ่ายหนึ่งนำสองแต้ม ถ้าถึง 29-29 ฝ่ายที่ได้แต้มที่ 30 เป็นผู้ชนะเกม
การทำผิดกติกาและสถานการณ์พิเศษ
- เสิร์ฟผิดกติกา: การเสิร์ฟที่ผิดกติกา เช่น ตีลูกจากตำแหน่งสูงเกินไป หรือขยับเท้าตอนเสิร์ฟ
- เท้าผิดกติกาตอนเสิร์ฟ: ผู้เสิร์ฟหรือผู้รับที่เหยียบเส้นหรือยกเท้าขึ้นก่อนที่ลูกเสิร์ฟจะถูกตี
- เล็ต: การเล่นแรลลีนั้นใหม่ เมื่อมีเหตุไม่คาดคิด เช่น ลูกจากสนามอื่นหลุดเข้ามา
- ตีลูกสองครั้ง: การทำผิดกติกา คือตีลูกติดกันสองครั้งโดยคนเดียวกันหรือโดยคู่หูทั้งสองคน
- แตะตาข่าย: การทำผิดกติกา คือไม้ ร่างกาย หรือเสื้อผ้าแตะตาข่ายหรือเสาขณะลูกยังอยู่ในการเล่น
- ตีข้ามตาข่าย: การทำผิดกติกา คือตีลูกก่อนที่ลูกจะข้ามตาข่ายมา แต่การเหวี่ยงไม้ตามข้ามตาข่ายหลังตีถูกต้องแล้วทำได้
- ลูกออก: ลูกที่ตกนอกเส้น ส่วนลูกที่ตกโดนเส้นถือว่าอยู่ในสนาม
การเล่นประเภทคู่
- ประเภทคู่ผสม: ประเภทคู่ที่แต่ละคู่มีผู้หญิงหนึ่งคนและผู้ชายหนึ่งคน
- ยืนหน้า-หลัง: การยืนแบบคู่หูคนหนึ่งอยู่ใกล้ตาข่ายและอีกคนอยู่ด้านหลัง มักใช้ตอนรุก
- ยืนข้างกัน: การยืนแบบคู่หูอยู่ข้างกัน ดูแลคนละครึ่งสนาม มักใช้ตอนตั้งรับ
- การหมุนตำแหน่ง: คู่หูสลับตำแหน่งกันอย่างลื่นไหลเมื่อเกมเปลี่ยนจากรับเป็นรุกและกลับกัน
- การตัดลูก: การก้าวเข้าไปตีลูกที่ตั้งใจส่งให้คู่หู หรือส่งไปช่องว่างระหว่างสองคน
การฝึกซ้อม
- การวอร์มอัพ: การออกกำลังเบา ๆ ก่อนเล่น เพื่อเตรียมร่างกายและเพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจทีละน้อย
- การคูลดาวน์: การเคลื่อนไหวเบา ๆ และยืดเหยียดหลังเล่น เพื่อให้ร่างกายค่อย ๆ ผ่อนลง
- แบบฝึกหัด: ชุดลูกตีหรือการเคลื่อนที่ที่ทำซ้ำตามเป้าหมายที่ชัดเจน ฝึกคนเดียวหรือกับคู่ซ้อม
- การฝึกด้วยลูกหลายลูก: การฝึกที่ผู้ป้อนลูกส่งลูกให้ต่อเนื่องหลายลูก เพื่อให้ผู้ฝึกตีท่าเดิมซ้ำโดยไม่ต้องหยุดเก็บลูก
- ก้าวเตรียมรับ: การกระโดดเล็ก ๆ ให้จังหวะตรงกับตอนคู่ต่อสู้ตีลูก เพื่อออกตัวไปทางไหนก็ได้อย่างรวดเร็ว
- ก้าวพุ่ง: ก้าวสุดท้ายที่ยาวไปหาลูก ใช้บ่อยกับลูกหน้าตาข่าย
เจ้าหน้าที่การแข่งขัน
- ผู้ควบคุมการแข่งขัน: เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบทั้งรายการ ผู้เล่นขอคำวินิจฉัยได้เมื่อผู้ตัดสินในสนามตัดสินไม่ได้
- ผู้ตัดสินการเสิร์ฟ: เจ้าหน้าที่ที่คอยดูเฉพาะว่าการเสิร์ฟเป็นไปตามกติกาหรือไม่
- ผู้ตัดสินเส้น: เจ้าหน้าที่ที่คอยดูเส้นและส่งสัญญาณว่าลูกตกในหรือนอกเส้น
- การขอตรวจสอบ: การขอให้ตรวจสอบการตัดสินเส้นด้วยวิดีโอ ในรายการที่มีระบบตรวจสอบ โดยแต่ละฝ่ายขอได้จำนวนจำกัด
- ใบเตือน: การเตือนที่ผู้ตัดสินแสดงเมื่อมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม เช่น หน่วงเวลาเล่น ส่วนใบที่รุนแรงกว่าหมายถึงโทษ
คำจากกติกาและคำของเจ้าหน้าที่
- การเสี่ยงทาย: ทำก่อนเริ่มเล่น ผู้ชนะเลือกว่าจะเสิร์ฟหรือรับก่อน หรือจะเลือกฝั่งสนาม ผู้แพ้ได้ตัวเลือกที่เหลือ
- การเปลี่ยนข้าง: ผู้เล่นสลับข้างตาข่าย หลังเกมแรก หลังเกมที่สองถ้ามีเกมที่สาม และในเกมที่สามเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ 11 แต้มก่อน
- ฝ่ายเสิร์ฟ: ฝ่ายที่มีสิทธิ์เสิร์ฟ
- ฝ่ายรับเสิร์ฟ: ฝ่ายที่อยู่ตรงข้ามกับฝ่ายเสิร์ฟ
- การตี: ในกติกา คือการเคลื่อนไม้ของผู้เล่นโดยตั้งใจจะตีลูกขนไก่
- ลูกหมดการเล่น: ลูกหมดการเล่นเมื่อกระทบตาข่ายหรือเสาแล้วเริ่มตกในด้านของผู้ตี เมื่อกระทบพื้นสนาม หรือเมื่อเกิดการทำผิดกติกาหรือเล็ต
- ผิดช่องเสิร์ฟ: เสิร์ฟหรือรับผิดคิว หรือผิดช่องเสิร์ฟ แก้ไขตอนลูกไม่อยู่ในการเล่น และคะแนนที่มีอยู่คงเดิม
- การถ่วงเวลาเสิร์ฟโดยไม่สมควร: การเสิร์ฟล่าช้าทั้งที่ผู้เสิร์ฟและผู้รับพร้อมแล้ว เป็นการเสิร์ฟผิดกติกา
- การหยุดการแข่งขันชั่วคราว: การหยุดที่กรรมการผู้ตัดสินสั่งเพราะเหตุเกินการควบคุมของผู้เล่น หรือผู้ตัดสินใหญ่สั่งในสถานการณ์พิเศษ คะแนนคงเดิมและเล่นต่อจากจุดนั้น
- คำแนะนำระหว่างแมตช์: คำแนะนำจากโค้ชถึงผู้เล่น ทำได้เฉพาะเมื่อลูกไม่อยู่ในการเล่น และจนกว่าผู้เล่นจะเข้าตำแหน่งเสิร์ฟและรับ
- ความประพฤติไม่เหมาะสม: พฤติกรรมก้าวร้าวหรือไม่เหมาะสม หรือการประพฤติที่กติกาข้ออื่นไม่ได้ครอบคลุม กรรมการผู้ตัดสินตอบสนองด้วยการเตือนหรือปรับฟาวล์
- การเตือน: ขั้นแรกที่กรรมการผู้ตัดสินใช้กับฝ่ายที่ฝ่าฝืนกติกาเรื่องการเล่นต่อเนื่องหรือความประพฤติ ถ้าฝ่าฝืนอีกจะเป็นฟาวล์
- การตัดสิทธิ์: การให้ฝ่ายหนึ่งออกจากแมตช์ ผู้ตัดสินใหญ่มีอำนาจตัดสินใจหลังกรรมการผู้ตัดสินปรับฟาวล์และรายงานฝ่ายนั้น
- มองไม่เห็นเหตุการณ์: เมื่อเจ้าหน้าที่มองไม่เห็นเหตุการณ์ กรรมการผู้ตัดสินจะทำหน้าที่นั้นเองหรือให้เล่นเล็ต
- ผู้แทนด้านเทคนิค: เจ้าหน้าที่เทคนิคของรายการแข่งขัน กติกากล่าวถึงตำแหน่งนี้เฉพาะในข้อของพาราแบดมินตันเรื่องข้อยกเว้นของเท้า
- ระบบตรวจสอบทันที: ระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่เมื่อมีการใช้ จะตัดสินการท้าทายการเรียกเส้น
พาราแบดมินตัน
- พาราแบดมินตัน: แบดมินตันที่นักกีฬาที่มีความบกพร่องเล่น ภายใต้กติกาที่มีข้อความเพิ่มสำหรับคลาสวีลแชร์และคลาสยืน
- แบดมินตันวีลแชร์: คลาสพาราแบดมินตันที่เล่นบนรถเข็น ในสนามตามแผนภาพ D และ E ของกติกา
- คลาสประเภทยืน: คลาสพาราแบดมินตันที่เล่นแบบยืน ส่วนใหญ่ใช้สนามมาตรฐาน คลาสที่เล่นครึ่งสนามใช้สนามตามแผนภาพ F
- ครึ่งสนาม: สนามเดี่ยวแบบลดขนาดตามแผนภาพ F ที่คลาสประเภทยืน เช่น SL 3 ใช้
- การจัดคลาส: กระบวนการจัดนักกีฬาพาราเข้าคลาสกีฬาตามผลของความบกพร่องที่มีต่อกีฬา กติกาไม่ได้อธิบายกระบวนการนี้
- หัวหน้าฝ่ายจัดคลาส: เจ้าหน้าที่ที่จัดทำรายชื่อผู้เล่นซึ่งได้รับการรับรองทางการแพทย์ให้มีข้อยกเว้นเรื่องเท้าในพาราแบดมินตัน
- ที่วางเท้า: ส่วนของรถเข็นที่เท้าของผู้เล่นต้องยึดติดไว้ ถ้าการยึดหลุดเป็นฟาวล์
- การเคลื่อนกลับของรถเข็น: การเคลื่อนตามธรรมชาติของรถเข็นผู้เสิร์ฟที่ยอมให้มีได้ ทั้งที่ล้อต้องอยู่นิ่งระหว่างเสิร์ฟ
การแข่งขันและการจัดอันดับ
- มือวาง: ผู้เล่นที่ถูกจัดวางในสายตามผลงานก่อนหน้า เพื่อไม่ให้ผู้เล่นฝีมือดีที่สุดเจอกันในรอบแรก ๆ
- การจับสลากแบ่งสาย: การจัดว่าใครแข่งกับใครในการแข่งขัน
- บาย: สิทธิ์ผ่านเข้ารอบถัดไปโดยไม่ต้องเล่น ใช้เมื่อจำนวนผู้เข้าแข่งขันไม่ใช่เลขยกกำลังสอง
- ระบบแพ้คัดออก: รูปแบบที่ผู้แพ้ในแต่ละแมตช์ตกรอบ
- ระบบพบกันหมด: รูปแบบที่ผู้เล่นหรือทีมทุกคนเจอกันหมด ถ้ามี n คนจะมี n × (n − 1) ÷ 2 แมตช์
- บันไดจัดอันดับ: รูปแบบของชมรมที่ผู้เล่นที่มีอันดับท้าทายคนที่อยู่เหนือขึ้นไปหนึ่งขั้นได้ และสลับที่กันถ้าชนะ
- ชนะโดยไม่ต้องแข่ง: ชัยชนะที่ให้แก่ผู้เล่นเมื่อคู่ต่อสู้ไม่ลงแข่ง
- การถอนตัวระหว่างแมตช์: ผู้เล่นหยุดระหว่างแมตช์ เช่น เพราะบาดเจ็บ และคู่ต่อสู้เป็นผู้ชนะ
- แมตช์ชนะสองในสามเกม: ความยาวแมตช์ตามปกติในกติกา ฝ่ายที่ชนะสองเกมก่อนเป็นผู้ชนะแมตช์ เว้นแต่ตกลงไว้เป็นอย่างอื่น
- อันดับโลก: รายชื่อที่เรียงลำดับผู้เล่นตามแต้มที่ได้จากการแข่งขัน
- โธมัสคัพ: การแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลกประเภททีมชาย
- อูเบอร์คัพ: การแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลกประเภททีมหญิง
- ซูดีร์มันคัพ: การแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์โลกประเภททีมผสม
ลูกตีและเทคนิคเพิ่มเติม
- เสิร์ฟสะบัดข้อ: การเสิร์ฟที่ดูเหมือนเสิร์ฟสั้น แล้วสะบัดข้อมือเร็วส่งลูกสูงไปหลังสนาม
- เสิร์ฟแบ็คแฮนด์: การเสิร์ฟที่ตีด้านแบ็คแฮนด์ พบบ่อยในประเภทคู่สำหรับลูกเสิร์ฟสั้นและต่ำ
- เสิร์ฟสั้น: การเสิร์ฟที่ข้ามตาข่ายต่ำและตกใกล้เส้นเสิร์ฟสั้น
- ลูกหยอดหมุนตีลังกา: ลูกหยอดหน้าตาข่ายที่ลูกพลิกตัวขณะข้ามขอบตาข่าย ทำให้อ่านยากขึ้น
- ลูกหยอดทรงกิ๊บ: ลูกหยอดหน้าตาข่ายที่ตีขึ้นจากใต้ขอบตาข่าย ลอยข้ามไปแล้วตกลงตรง ๆ วิถีเหมือนกิ๊บ
- ลูกสไลซ์: ลูกที่ไม้ปัดผ่านลูกขนไก่เพื่อเปลี่ยนทิศทางหรือความเร็ว มักใช้พรางการตี
- ลูกตบกระโดด: ลูกตบที่ตีหลังกระโดดจากพื้น เพิ่มความสูง มุม และกำลัง
- ลูกตบสั้นแรง: ลูกตบแบบสวิงสั้น ใช้ข้อมือและนิ้วอย่างรวดเร็ว คู่ต่อสู้เตรียมรับได้ยาก
- ลูกเคลียร์เร็ว: ลูกเคลียร์ที่แบนและเร็วกว่า ถึงหลังสนามเร็วขึ้น ให้เวลาคู่ต่อสู้น้อยลง
- ลูกเคลียร์สูง: ลูกเคลียร์ที่สูงและลึก ให้เวลากลับเข้าตำแหน่ง
- การพรางจังหวะ: การซ่อนว่าจะตีลูกอะไร หรือเปลี่ยนลูกในวินาทีสุดท้าย เพื่อให้คู่ต่อสู้เข้าใจผิด
ไม้และลูกขนไก่โดยละเอียด
- ฐานลูก: ส่วนโค้งมนของลูกขนไก่ที่ไม้ต้องตีโดนก่อนเมื่อเสิร์ฟ กติกากำหนดเส้นผ่านศูนย์กลาง 25 ถึง 28 มม.
- กระโปรงลูก: ส่วนของลูกสังเคราะห์ที่ใช้แทนขนไก่
- ลูกขนไก่จริง: ลูกขนไก่ที่มีขน 16 เส้นติดบนฐานคอร์กหุ้มหนัง น้ำหนักตามกติกา 4.74 ถึง 5.50 กรัม
- หัวไม้: ส่วนของไม้ที่ล้อมพื้นที่ขึงเอ็น
- คอไม้: ส่วนที่เชื่อมก้านกับหัวไม้ ถ้าไม้มี
- จุดสมดุลไม้: จุดที่ไม้สมดุล ไม้ที่หนักหัวมีจุดนี้ไปทางหัวไม้ ซึ่งเปลี่ยนความรู้สึกในการตี
- ความแข็งของก้านไม้: ก้านไม้โค้งงอมากน้อยแค่ไหนเมื่อสวิง ก้านที่ยืดหยุ่นกว่าจะงอมากกว่า
- ขนาดเส้นเอ็น: ความหนาของเส้นเอ็น ผู้เล่นบางคนเลือกเส้นบางเพื่อความรู้สึกในการตี
- สายรัดข้อมือ: เชือกที่ผูกด้ามกับมือผู้เล่น เป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่กติกาอนุญาตให้ติดกับไม้
คำที่ได้ยินในสนาม
- เลิฟ: ศูนย์ในการประกาศคะแนน "เลิฟออล" หมายถึง 0–0
- ลูกถูกขอบตาข่าย: ลูกที่เฉียดขอบบนของตาข่ายแล้วยังข้ามไปได้ ยังอยู่ในการเล่น แต่ถ้าไม่ข้ามตาข่ายเป็นฟาวล์
- การเรียกเส้น: การตัดสินว่าลูกตกในหรือนอกเส้น โดยผู้ตัดสินเส้นหรือผู้เล่น
- ลูกชนะแต้ม: ลูกที่คู่ต่อสู้ตีกลับไม่ได้ และทำให้ชนะแรลลี
ชื่อช่วยให้เข้าใจตรงกัน แต่ไม่ใช่บทสอนเทคนิค บางกลุ่มอาจเรียกลูกงัดว่า “ลูกโลบ” หรือเรียกลูกสั้นหลายแบบรวมกันว่า “ลูกหยอด” ถามให้ชัดว่าตีจากตรงไหนและต้องการส่งไปตรงไหน
คำแนะนำทั่วไปสำหรับการฝึก: เล่นตามขีดจำกัดของตัวเอง และหยุดทันทีหากรู้สึกเจ็บ