สนามแบดมินตัน: เส้น ตาข่าย และอะไรถือว่า "ใน"
รู้ว่าเส้นใดเป็นขอบเขตสนามเดี่ยวหรือคู่ แยกลูกเสิร์ฟออกจากลูกตีโต้ถัดมา ก่อนตัดสินว่าลูกลงในเขตหรือออก
ทำไมสนามมีเส้นเยอะ
รายงานใน Lawn Tennis ที่ตีพิมพ์ในปี 1901 กล่าวถึงการรับรองสนามรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและเส้นเขตเสิร์ฟที่ต่างกันระหว่างประเภทเดี่ยวกับประเภทคู่ เป็นรายงานร่วมสมัยที่เว็บไซต์คลังเอกสารภายนอกนำมาเผยแพร่ซ้ำ ไม่ใช่หลักฐานวันเริ่มใช้ทั่วโลก
ปัจจุบันสนามสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ตีเส้นไว้ผืนเดียวใช้ได้ทั้งเดี่ยวและคู่ ก่อนดูเส้น ให้ถามสองข้อ: เล่นเดี่ยวหรือคู่ และเป็นลูกเสิร์ฟหรือลูกตีโต้ถัดมา? คำตอบจะบอกว่าต้องใช้เส้นใดเป็นขอบเขต
ตัวเลขที่ควรรู้
- เส้นกว้าง 40 มม. และกติการะบุว่าควรเป็นสีขาวหรือสีเหลือง (กติกาแบดมินตันของ BWF ข้อ 1 ฉบับที่ใช้ ณ 26 เมษายน 2025)
- สนามยาว 13.4 ม. กว้าง 6.1 ม. สำหรับประเภทคู่ และ 5.18 ม. สำหรับประเภทเดี่ยว เส้นเสิร์ฟสั้นอยู่ห่างจากตาข่าย 1.98 ม. และเส้นเสิร์ฟยาวของประเภทคู่อยู่ห่างเข้ามาจากเส้นหลัง 0.76 ม. (Wikipedia, Badminton, หัวข้อ "Court")
- ตาข่ายสูง 1.524 ม. ตรงกลาง และ 1.55 ม. เหนือเส้นข้างของประเภทคู่ เสาสูง 1.55 ม. และตั้งบนเส้นข้างของประเภทคู่ แม้เล่นเดี่ยวก็เช่นกัน ตาข่ายลึก 760 มม. และกว้างอย่างน้อย 6.1 ม. (กติกา BWF ข้อ 1)
เส้นเป็นส่วนหนึ่งของสนาม
เส้นขอบเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ที่เส้นนั้นกำหนด ลูกที่ตกบนเส้นขอบของเขตที่ถูกต้องถือว่าลงในเขตสำหรับการตกครั้งนั้น แต่การโดนเส้นอื่นที่ตีไว้บนพื้นไม่ได้ทำให้ลูกที่ออกกลายเป็นลูกใน ต้องระบุเขตก่อน แล้วจึงดูเส้นขอบ (กติกา BWF ข้อ 1.3 และ 13.3.1)
อย่านำกฎนี้ไปใช้กับเท้าของผู้เล่น ขณะส่งลูก ผู้ส่งและผู้รับต้องยืนภายในสนามส่งลูก (ช่องเสิร์ฟ) ที่ทแยงมุมตรงข้ามกันโดยไม่แตะเส้นขอบของสนามส่งลูกนั้น (ข้อ 9.1.3) ลูกที่ตกในเขตไม่ได้ยืนยันว่าการส่งลูกถูกต้องทุกข้อ
เดี่ยวกับคู่ต่างกันอย่างไร
- ประเภทเดี่ยว สนามแคบกว่า เส้นข้างด้านในคือขอบเขต ส่วนด้านหลังใช้เส้นหลังสุดเต็มความยาว
- ประเภทคู่ สนามกว้างกว่า แต่การเสิร์ฟต้องไม่เลยเส้นเสิร์ฟยาวของประเภทคู่ ซึ่งอยู่เยื้องเข้ามาจากเส้นหลังเล็กน้อย
- เส้นเสิร์ฟสั้นเป็นเส้นเดียวกันทั้งสองประเภท ลูกเสิร์ฟต้องตกบนเส้นนี้หรือเลยออกไป ถ้าตกด้านที่ใกล้ตาข่ายกว่าเส้น ถือว่าสั้นเกินไปและเป็นฟาวล์
สนามส่งลูกฝั่งรับอยู่ทแยงมุมตรงข้ามกับผู้ส่ง เส้นกลางแบ่งสนามส่งลูกฝั่งซ้ายกับฝั่งขวา แต่ไม่ได้จำกัดลูกตีโต้ถัดมาให้ลงเพียงช่องเดียว หลังรับลูกเสิร์ฟที่ถูกต้องแล้ว ลูกที่ตีต่อมาลงได้ทั่วเขตสนามเดี่ยวหรือคู่ของฝ่ายตรงข้ามตามประเภทที่เล่น คู่มือโรงเรียนมัธยมของ Badminton England หัวข้อ 7.2 หน้า 109 อธิบายขอบเขตเหล่านี้ ส่วนอื่นของคู่มือไม่ใช่กติกาการส่งลูกที่นำมาสอนในบทนี้
สามกรณีลองอธิบาย
เป็นตัวอย่างสมมติบนสนามทั่วไป เงื่อนไขอื่นถูกต้องทั้งหมด ยกเว้นการแตะเส้นด้วยเท้าที่เพิ่มในกรณี 3 ให้พิจารณาจุดตกก่อน
- หลังรับลูกเสิร์ฟที่ถูกต้อง ลูกที่ตีต่อมาตกครั้งแรกระหว่างเส้นข้างเดี่ยวกับเส้นข้างคู่ โดยไม่โดนเส้นใด และอยู่ห่างจากตาข่ายกับเส้นหลัง ในเดี่ยวถือว่าออก ในคู่ถือว่าลงในสนาม เปลี่ยนเพียงประเภทที่เล่น
- ในคู่ ลูกเสิร์ฟตกครั้งแรกระหว่างเส้นเสิร์ฟยาวประเภทคู่กับเส้นหลัง โดยไม่โดนทั้งสองเส้น และอยู่ภายในขอบด้านข้างของสนามส่งลูกฝั่งรับที่ทแยงมุมตรงข้าม ถือว่าออก แต่ถ้าลูกที่ตีต่อมาหลังรับเสิร์ฟถูกต้องตกจุดเดียวกัน ถือว่าลงในสนาม
- ลูกเสิร์ฟประเภทคู่ตกบนเส้นเสิร์ฟยาวของสนามส่งลูกฝั่งรับที่ถูกต้อง โดยอยู่ห่างจากขอบด้านข้าง ถือว่าจุดตกอยู่ในเขต แต่ถ้าผู้ส่งแตะเส้นขอบสนามส่งลูกของตนขณะส่งลูก จะเป็นการผิดกติกาการส่งลูกอีกประเด็นหนึ่ง
ข้อผิดพลาดที่ควรเลี่ยง
- ตัดสินว่าลูกออกเพียงเพราะดูใกล้เส้น: ถ้าตกบนเส้นขอบของเขตที่ถูกต้อง จุดตกนั้นอยู่ในเขต
- สับสนเส้นหลังสองเส้น: ในประเภทคู่ เส้นเสิร์ฟยาวมีผลเฉพาะตอนเสิร์ฟ ไม่ใช่ระหว่างการตีโต้
ใช้บทนี้อย่างไร
อธิบายว่ากำลังพิจารณาเขตใด และเป็นลูกเสิร์ฟหรือไม่ วิธีนี้ช่วยเลือกเส้นขอบ แต่บอกจุดตกที่เราไม่ได้เห็นไม่ได้ บทนี้ใช้ข้อกำหนดสนามทั่วไปในกติกา BWF ฉบับวันที่ 26 เมษายน 2025 ไม่ได้ครอบคลุมแผนภาพพาราแบดมินตันที่แยกไว้ อ่านเงื่อนไขอื่นต่อในเรื่อง การเสิร์ฟที่ถูกกติกา
คำแนะนำทั่วไปสำหรับการฝึก: เล่นตามขีดจำกัดของตัวเอง และหยุดทันทีหากรู้สึกเจ็บ